Stop 17: Cordoba

Maar ook in Cordoba kan het regenen... De eerste dag zijn we blij dat er in steden winkels en warme café´tjes zijn waar we ons wat kunnen opwarmen en drogen. Gelukkig was het de volgende twee dagen schitterend weer zodat we toch ook nog eens konden gaan klimmen.

Vandaag hebben we dan de klassieker van Cordoba gedaan: de Moskee, die nu is "te bewonderen" als kathedraal. Toch blijft het oorspronkelijke gebouw de moeite waard, kijk maar naar de prentjes :-) Voor de rest is Cordoba een gezellige stad met veel te veel toeristenwinkeltjes, maar gelukkig ook lekkere churros en tapas.

Ondertussen zit de vakantie er bijna op: maandag vertrekken we naar huis, een marathon van (hopelijk) 3 dagen. Tot binnenkort!! Hasta luego!!

Stop 16: Cerro del hierro

Over deze stop valt er niet zo veel te zeggen, jammer genoeg. Ten noorden van Sevilla wilden we gaan klimmen in een natuurgebied met maffe rotsformaties. De regen besliste er echter anders over... Dan maar een dag wandelen in de modder, tussen de schattige varkentjes die wel in hun nopjes waren. Toen ´s avonds de douche ook nog koud bleek te zijn, zijn we maar doorgereden naar Cordoba.

Stop 15: Sevilla

Na enkele uurtjes rijden en enkele uurtjes een goede camping zoeken zijn we eindelijk in Sevilla. Het plan is om enkele dagen de stad te bezoeken en toch ook wat te klimmen (nee, we kunnen het echt niet laten :-) ). Jammer genoeg is het hier nog wat kouder, wat volgens de mensen hier niet normaal is... Ook het weer is in crisis zeker? Voor de stad te bezoeken is dat niet echt een proleem, maar ´s nachts naderen we ondertussen het vriespunt. Op de camping zijn we de enige moedigen met een tent.

Sevilla zelf is mooi, met veel gebouwen in de Moorse stijl. Niet zo subtiel als Granada, maar toch de moeite. Als laatste stop van deze vakantie gaan we ook Cordoba bezoeken, een derde stad met veel Moorse architectuur. Als we tegen dan geen ijsklompjes zijn ten minste...

Stop 14: El Chorro bis

Alles bij elkaar zijn we twee weken in El Chorro gebleven. Naast klimmen hebben we de Camino del Rey gedaan, waar we het vorige keer al over hebben gehad. Best wel spectaculair, zo hoog in een kloof wandelen waarbij je af en toe over een gat moet springen. Gelukkig hingen we wel vast.

Na drie droge weken, is het weer ook omgeslagen: de eerste week nog bikini en bloot bovenlijf, de tweede week kou en regen. Blijkbaar maken we ook een unieke gebeurtenis mee voor deze streek: sneeuw!!!En we zitten niet eens zo hoog (+-200m). Geen dikke pakken, maar genoeg om een mooie wandeling te maken in een natuurpark tussen vreemde rotsformaties.

Na toch nog een paar dagen klimmen rijden we door naar Sevilla.

Stop 14: El Chorro

Het ideale recept voor een lange vakantie: sport afwisselen met cultuur. Stop 14 wordt er één van de eerste soort. El chorro, 50 km van Malaga, is bekend om zijn spectaculaire kloof en klimgebied. In deze smalle kloof heeft men halverwege de rotswand een betonnen pad bevestigd, toen voor de stuwdammen achter de kloof. Maar nu is het een toeristische trekpleister, vooral omdat deze "Camoino del rey" wat vervallen is. Avontuur verzekert dus :) Voor de rest klimmen we hier veel en vandaag zijn we in Malaga..

Stop 13: Granada

Gratis kamperen is leuk, maar het werd echt om door te rijden. Bestemming: Granada. Deze keer staan we op een camping die wel open is met nog welgeteld 1 iemand :-) Granada ligt zuidelijker dan Orito dus hoopten we op warmer weer, maar vooral `s nachts is het hier kouder (1 keer was de auto zelfs aangevroren), maar vanaf dat het zonnetje er is, wordt het lekker warm. Voor ons is dit een zommerzon, maar we beseffen ook wel dat het al November is. In de zomer moet het hier niet te doen zijn!!

Het klimmen in de buurt van Granada is niet zo de moeite, de rest is des te interessanter. We bezoeken het gezellige centrum en het Alhambra, een mooie Moorse vesting met paleis die boven de stad uittorent, met als achtergrond de besneeuwde Sierra Nevada.
Daar ligt al zoveel sneeuw dat de skistations net opengaan. Jammer dat dat zo veel geld kost, we houden het bij wandelen in de sneeuw en glijden op plastic zakjes. Een uurtje later staan we weer beneden, op te warmen in het zonnetje...

Stop 12: Orito

We konden nog wel wat klimmen in Sella, maar we waren het slechte weer en het gebrek aan warm water een beetje beu. De volgende halte: ergens in de buurt van Alicante. De camping het dichts bij het klimgebied is nog vrij ver en we besluiten dan maar om op het geluk wat rond te rijden op zoek naar een kampeerplaats. De eerste afrit, Orito, en we zien een wegwijzer naar een camping! Toeval! Het is nog een heuse opdracht om de camping te vinden en bovendien blijkt het er vrij verlaten te zijn. De poort staat echter open, dus rijden we naar binnen. De werkman weet enkel dat de camping eigenlijk gesloten is, maar dat we in het stadhuis misschien wel toestemming krijgen om hier te staan. Beetje raar, maar 15 minuten later ga ik het stadhuis binnen. Ik kom op een bureau terecht waar ze onderling beginnen discussieëren wie me te woord gaat staan vermits ze geen tot weinig engels kennen. Uiteindelijk kom ik buiten met een toestemming om gratis te kamperen! Nog even checken of er warm water is: nog nooit zo'n goede douche op een camping gehad! We staan hier nu ongeveer 2 weken helemaal alleen en tijdens de werkuren wordt onze tent "bewaakt" door de werkman met zijn buldozer, die we ondertussen Bob de Bouwer zijn gaan noemen.

Het weer is de eerste week nog een beetje zus en zo, maar het is vooral 's morgens en ´s avonds zeer koud. Ook het winteruur is niet zo tof als je kampeert. De laatste week is de zon echter terug en kunnen we zelfs soms in shortje en t-shirt klimmen! De prestaties hebben echter niet geleden onder de weersomstandigheden. Matti zijn 4de 8A is een feit en hij begint al hardop te dromen van een 8A+ (of misschien een 8B). :-) Mijn doel van de klimvakantie was enkele 6A's en misschien een 6B, maar eigenlijk is dat al vlot overtroffen. Vooral omdat mijn eerste 6C ook een feit is :-)

Morgen rijden we door naar Andalucia. Waarschijnlijk gaan we richting Granada, maar eigenlijk zijn we er nog niet echt uit. We zullen wel zien waar onze Espace ons brengt!

Stop 11: Sella

Ondertussen is de bomma van Fenja al in Benidorm aangekomen, dus trekken ook wij in die richting. De campings aan de kust zijn echter totaal niet ons ding en ook veel te duur. Ten einde raad rijden we dan maar naar door naar Sella, waar we daarna wouden gaan klimmen. Gelukkig is Benidorm niet te ver.
We kamperen naast een zeer primitieve refugio. Onder primitief verstaan we: geen warm water, geen elektriciteit, vuil en geen riolering (maw, mikken in een gat met daar een berg stront onder :-))
Gelukkig kan je hier wel goed klimmen, al werkt het weer niet altijd mee... In een overhangende sector kom ik wel aan mij trekken (en doe ik mijn 3e 8a), maar voor Fenja is de regen de spelbreker.

Maar we bezoeken dus ook de bomma!! Als we Benidorm naderen, worden we begroet door een heerlijk lelijke skyline, vol met banale of kitcherige torens. In welke toren zouden we moeten zijn? Als we het hotel gevonden hebben en aan de balie vragen naar drie Belgische dames, vraagt de receptioniste glimlachend of ze ook een hondje bij hebben. Blijkbaar zijn ze hier gekend :-) Ze zijn echter hun ochtendwandeling aan het maken (lees: shoppen). Na een telefoontje om onze aankomst te melden, zien we de bomma aanstormen, bijna in paniek als ze ons niet meteen ziet. De rest van de dag brengen we luierend en bijpratend door aan het zwembad of op terrasjes. Nu zijn we hier ook weer eens geweest :-)

Stop 11: Montanejos bis

In het weekend keren we met de Erasmussertjes in de koffer tussen al de rommel terug naar Montanejos. Het plan was om drie dagen te klimmen, maar de tweede dag regent het jammer genoeg heel de tijd. Gelukkig hebben zowel Jelle en ik onze projectjes kunnen afwerken. Joepie, mijn tweede 8a en hoera, Jelle zijn tweede 7b+!! Vroeger dan verwacht rijden we dus door richting Benidorm...

Stop 10: Valencia

De zoektocht naar een betaalbare camping rond Valencia is een heuse onderneming. Zelfs met 40% korting is het hier boven ons budget. De eerste avond heeft het slechte weer ons uit de bergen gevolgd en koken we gezellig in de auto, wat een polyvallent ding zeg!!

We hangen hier de cliché-tourist uit, met fototoestel in aanslag. Alle kerkjes, fonteintjes en hippe architectuur wordt vastgelegd op de gevoelige plaat. Een avond spreken we af met Jelle en Annejo om pannekoeken te bakken en daarna iets te gaan drinken. Koken in een echte keuken, wat een luxe!

De laatste dag maken we er een luilekkerdag van op het strand, voor we weer de bergen in trekken.

Stop 9: Montanejos

Na ongeveer 10 dagen Siurana werd het weer eens tijd om verder te gaan. Het klimmen was daar leuk, maar wel belastend voor de vingers: diepe gaatjes voor te weinig vingers, meestal nog overhangend ook. Fenja heeft zelfs een groot stuk vel in zo een gaatje achtergelaten, pijn verzekerd :-) Tijd voor iets anders dus, aangezien we ook al door de voorraad vijven en 6a's heen waren.

Montanejos is een bergdorpje met "warmwaterbronnen" (lees: zwembadtemperatuur) met bijbehorende thermen. Wederom zijn we in een dorpje waar de gemiddelde leeftijd boven de 60 ligt :-). Maar wij zijn gekomen om te klimmen...
Op een rots aan de rand van het dorpje, ligt een super gezellige refuge waar we kunnen kamperen in de tuin. Het enige nadeel is dat we al ons gerief die rots ook moeten opslepen, maar eens we gesettled zijn is het hier de max.
Ook het klimgebiedje is de moeite: meer dan 1000 routes in alle niveaus, van plaatklimmen tot forse overhangen. Hier kunnen we allebei ons hartje ophalen. Fenja klimt 2 6b's en ikke 2 7c's.

Montanejos ligt dus redelijk dicht bij Valencia. ¿En zitten Jelle en Annejo daar nu niet toevallig op Erasmus? Toevallig hebben ze net, mits enkele dagen fatsen, een week vakantie en komen ze ons vergezellen. Eerst met ons vieren en later met nog twee Spaanse vrienden zijn we hier ongeveer een week. Jammer genoeg gooit het weer een beetje roet in het eten: de laatste vier dagen regent het. Zelfs de projectjes van Jelle (7b+) en mij (8a) in de overhang worden nat... Omdat door het stijgende waterpeil de routes moeilijk tot niet bereikbaar worden, verzetten we ons naar Valencia. Maar, We'll be back!!

Stop 8: Siurana

Na een klein weekje Tautavel zijn we eindelijk naar Spanje doorgereden. In de buurt van Tarragona is er een bergdorpje met ongeveer 20 inwoners, maar met een heuse klimgemeenschap: Siurana. Omringd door immense rotswanden, staan we op een campimg vol met klimmers. Wat wenst een mens nog meer :-)

To be continued...

Stop 7: Tautavel

Het toevallig ontdekken van prachtige klimgebiedjes blijkt mogelijk, in de Decathlon van Perpignan zien we de topo van Tautavel. Er zou daar een kloof zijn met massa's routes in alle niveau's. Ideaal voor ons dus! Ik vind hier al snel een 8a-projectje in een grot. Zou het deze keer wel lukken? Na heel lang proberen en knoeien (vraag maar aan fenja...) weet ik hoe ik alle passen moet doen. Dat heeft zijn tol geeist, dus de eerste pogingen mislukken. Maar niet getreurd, de volgende dag lukt eindelijk mijn eerste 8a (en krijg ik een bak duvel van Joachim :-).
Ook fenja haar niveau stijgt, de 6a's zijn ondertussen geen probleem meer.

Deze streek staat verder niet alleen bekend om zijn prehistorische opgravingen, ook wijn wordt hier in grote hoeveelheden geproduceerd. Op dit moment is de oogst vollop aan de gang, wat de nodige plukkers aantrekt. Deze plukkers kunnen we het best omschrijven als "alternatievelingen": slodderkleren, dreadlocks en wonend in een bestelwagen. Ook op de camping staat zo een troep, met het nodige lawaai natuurlijk.
Na het werk verzamelen ze voor het stadhuis met een grote hoeveelheid bier, voor een mini-Woodstock. Best wel een grappig zicht in een voor de rest klassiek Frans dorpje :-)

Stop 6: Trektocht

Jaja, we doen ook nog andere dingen dan klimmen, een andere sportieve bezigheid van ons is wandelen. Lang geleden zijn we eens beginnen te stappen aan de GR10, maar we hadden een stukje overgeslagen: vanaf de middellandse zee tot aan de Pic de Canigou. Een tocht van een week door niet zo hoge bergen... tot aan de Canigou (2800m).

Nadat we de auto met al onze rommel op de camping in Vinça (het eindpunt) hadden achtergelaten, bracht de bus en trein ons naar de start: Banyuls, een veel te toeristisch badplaatsje waar we met onze dikke rugzakken een beetje uit de toon vallen. We wandelen vooral door de wijngaarden van deze droge streek. Dit blijkt vooral een probleem te zijn bij een geschikt slaapplekje te vinden. Als we al een bron vinden, is dit echt een miezering drupje. De tweede dag vinden we zelfs helemaal geen water, tot er een knetterend onweer uitbreekt. Snel zetten we de tent op, midden op de grindweg waar we aan het wandelen waren. Ons wassen is door deze zondvloed niet meer nodig :)



















Als afsluiter beklimmen we nog de Canigou, het symbolische eindpunt van de tocht. Van hier hebben we een prachtig zicht op de omliggende bergen, waar de eerste sneeuw al is gevallen. Anderhalve dag en 2500m dalen later, kunnen we van een verdiende pizza genieten.

Stop 5: Gruissan

Ondertussen zitten we in de buurt van Narbonne, in een toeristisch dorp aan de Middellandse Zee. Volgens onze topo zou hier een klein, tof klimgebiedje zijn. We hadden echter niet gerekend op Benidorm-in-het-klein. Een aaneenschakeling van allemaal dezelfde huisjes en massa's gepensioneerden met hun hondjes. Gelukkig kamperen we ver van alle drukte bij een boer tussen de wijngaarden, spijtig genoeg woont hier ook een haan.... Nog een paar daagjes klimmen en we rijden door om te gaan wandelen.

UPDATE: weer een stapje dichterbij, ik heb een 7c+/8a gedaan :)

Stop 4: Camargue

Voor we verder naar het zuiden gaan om de GR10 verder te stappen, maken we nog een klein omwegje langs het natuurreservaat van de Camargue. Daar aangekomen, vertrekken we op "Missie Flamingo", met Fenja achter het stuur: Op kleine zandweggetjes, met veel te diepe putten, rijden we tussen de zoute meertjes vol met flamingo's. Omdat we hier slechts kort blijven, overnachten we in de auto. 's Avonds kunnen we alle beestjes gewoon vanuit ons bedje begluren. De auto is hier een vogelkijkhut op wielen.
Na het ontbijt met natuurzicht is het weer tijd om op weg te gaan.

Stop 3bis: Seynes

Uiteindelijk zijn we negen dagen hier gebleven. We hebben zowaar een keer overdag kunnen klimmen: een bewolkte dag, wat een luxe! Ondanks de zon, hebben we hier goed geklommen, met als hoogtepunten: voor Fenja twee 6b's en voor mij een 7c. Met een paasvakantie komen we hier zeker nog eens terug :-)

Stop 3: Seynes

Hier in de buurt van Alès hebben we nog niet veel moeten schuilen voor de regen, maar wel voor de zon. Temperaturen boven de 30°C zijn hier dagelijkse kost. Moeilijke routes klimmen gaat hier dan ook niet zo vlot dan in bourgonge: zolang de zon schijnt, kook je letterlijk van de wand. Daarom gaan we pas klimmen in de late namiddag, korte klimdagen dus.

Het voordeel is wel dat we overdag nog veel andere dingen doen: een braderij in Alès, een marktje in St Ambroix, de Pont du Gard, het Bamboo-bos of gewoon een dagje in de Gardon zwemmen. Kortom, het is hier tof, maar iets te warm om te klimmen.

Stop 2: Savigny-les-Beaune

Na afsheid te hebben genomen van mama en papa, zetten we onze tocht verder. Een beetje zuidelijker, in de buurt van Beaune, zijn immers nog enkele interessante klimgebieden. Beaune zelf is ook een gezellig toeristisch stadje, vooral bekend om zijn felgekleurede keramieken daken.

De eerste klimdag gaan we naar Bouiland: een impressionante muur, die boven het landschap uitsteekt. Vandaag is het tijd om te testen of er al progressie is geboekt: op het menu staat "Un endroit tout en vers" 7c+. Een route in een grotje, redelijk kort en sterk overhangend. Na een eerste keer proberen blijkt dat ik alle passen kan! Na een rustpauze en met de nodige faalangst, begin ik aan mijn eerste poging. De eerste harde passen zitten al 2 meter boven de grond. Een beetje hoger sta ik dan ook al zwetend te puffen. Met veel moeite worstel ik door de rest van de overhang en moet alleen nog een relatief eenvoudige uitklim doen. Ik faal nog bijna uit vermoeidheid, maar mijn eerste 7c+ is een feit!!! Ondertussen heeft Fenja ook al een mooie verzameling 6a's bijeen geklommen.

De volgende dag regent het heel de tijd, gelukkig zijn er overhangende wanden waar je altijd kan klimmen :-) Maar ook de volgende dagen is er regen voorspeld, dus besluiten we om door te rijden naar het zuiden.

(foto's volgen later)

Stop 1: Vitteaux (Dijon)

Op maandag 11 augustus is het eindelijk zover: de auto steekt helemaal vol en ook wij zijn klaar om te vertrekken. Maar voor we pas echt kunnen vertrekken, moeten we nog even langs bij Maike en Nicky. We hadden immers beloofd om den espace te komen showen, maar met de panne was dat er nog niet van gekomen. Vlak voor we bij hen zijn, gaat er weer iets stuk: een pinker heeft het begeven. Als we dit aan Maike melden, duikt ze meteen in de motorkap. Enkele minuten later heeft ze beet, want ze toont ons triomfantelijk het kapotte lampje. Als bij wonder heeft ze in haar garage nog enkele reservelampjes liggen, maar wat ligt er niet in die garage?

Na de koffie en een verse pinker kunnen we dus echt vertrekken. Ongeveer 600 km verder komen we aan op de camping van Viteaux, op ongeveer 60 km van Dijon. Het is een rustige camping op de plaats waar vroeger een station was, met verschillende klimgebiedjes in de buurt. Ondanks dat we net vertrokken zijn, klimmen we toch al enkele (voor ons) zware routes. Fenja doet drie 6a’s en haar eerste 6b en ik klim acht zevens met als moeilijkste een 7b+. Een mooie start dus… al hebben we ook al het nodige vel verloren.

Ondertussen zijn mama en papa ook aangekomen op deze camping. Voor ze terug naar huis gaan, komen ze ons hier nog een klein weekje vergezellen. Met ons viertjes bezoeken we Dijon, op de eerste dag zonder regen :-). Een leuk historisch centrum met een aantal mooie gotische kerken en veel mosterd-en-anijsbollekes-winkels. Aan de hallen was er ook nog een marktje aan de gang.
Vandaag (19 augustus) regent het echter. Tijd zat dus om bij te schrijven en plannen te maken voor de volgende dagen/weken. Morgen of overmorgen gaan we ons verzetten naar de buurt van Beaune.

Autotest 1: Failed

Na het aanschaffen van den Espace en een veel te dure verzekering, kregen we eindelijk onze nummerplaat: 115 - ABB. Hoog tijd dus om een eerste stevige testrit te maken. Bestaat er een betere bestemming voor na een week zwaar werken in een stoffig magazijn en de delhaize dan Freyr? Zaterdagnamiddag reden we door om na de grootste warmte nog enkele routes te klimmen. Zowel ik als Fenja klommen goed, ik ben zelf nog eens in Johny Bee (8a) gekropen om de passen uit te werken. Na een fijne dag klimmen en een warme douche op de bivac van Freyr, gaan we nog even een kijkje nemen naar de 'bierfeesten' van Anseremme: een flauwe kermis, waar het speciaalste bier een gewoon pintje is. Niet veel soeps dus, tijd om te gaan slapen.

Dat was echter buiten onze versnellingsbak gerekend: rond half 12, in een residentiële wijk van Anseremme trap ik de versnellingskabel over, met als resultaat dat we niet meer kunnen schakelen want de koppelingspedaal hangt daar maar wat te flapperen. Grote paniek natuurlijk, de reisbijstand van touring en ethias was nog niet in orde! En een panne 160 km na de aankoop geeft natuurlijk niet al te veel vertrouwen... Uiteindelijk vestigen we al onze hoop op Jelle en Jurgen, die zondag ook naar Freyr komen klimmen. Omdat we hen pas in de morgend kunnen telefoneren, zit er niet anders op dan de koffer om te bouwen tot een smalle slaapplaats. Gelukkig voor ons kopen ze de volgende dag een sleepkabel om ons na het klimmen naar een garage te slepen.

Maar eerst nog een dagje klimmen met heerlijk weer. Hoewel ik door de autopech niet echt supergemotiveerd was, lukte Johny Bee met 1 blok. Dat belooft voor de toekomst en da wordt gevierd met een plons in de Maas :) Nadien nog even Frite Physique uitgewerkt, een projectje van Jelle en Jurgen. Ik laat de setjes maar hangen om later een poging te doen, maar eerst klimt Fenja nog een 5c. Als ze halverwege is begint het snel te overtrekken en de eerste druppels vallen als ze net boven is. Snel alles bijeen rapen en schuilen onder de overhang waar Jelle net een (bijna gelukte) poging aan het doen is in een 7b+, begeleid door stortregens en knallende donders achter zijn rug. Nu nog de setjes recupereren in de kletsnate Frite Physique, wat ons na wat acrobatentoeren en artificiëel klimmen ook lukt.

Tijd voor de laatste missie van de dag: de auto slepen naar een garage. Bij de Renault-garage aangekomen blijkt die natuurlijk in verlof te zijn... Op zoek naar een andere garage hebben we heel Dinant gezien, maar uiteindelijk bleek er bij het station eentje te zijn, waar we de auto achterlieten. Na een hapje te eten was het hoog tijd om naar huis te gaan, de dag erna moesten we immers gaan werken...

Uiteindelijk heeft ethias den espace toch gesleept en ondertussen rijdt hij weer, al houden wij ons hart vast voor de toekomst :)

Onzen Espace

Onze eurotrip begint stillaan concreet te worden: we hebben ons net een auto aangeschaft. Oud en zeer vuil, maar nog niet versleten. De laatste jaren was er echter niet veel meer met gereden, waardoor sommige plantjes vrij spel hadden. Vroeger werd hij daarom in de volksmond ook wel eens 'mosmobiel' genoemd, maar daar is tegenwoordig niets meer van te merken. We hebben hem zelfs zo blinkend geschrobd dat er mensen in geïnteresseerd waren om hem over te kopen. Er is iemand langsgekomen met de mededeling 'is voor otto', maar jammer genoeg voor hem verkopen we onze nieuwe aanwinst niet.