Episode 9: Olympos, Geyikbayiri

Time flies, hoog tijd dus voor een update! We hebben een weekje in Olympos doorgebracht, het plat commerciële ‘hippiedorp’ ten zuiden van Antalya. Het grote voordeel: het is laagseizoen, dus alles was grotendeels verlaten of gesloten. Des te beter om te klimmen dus! In dit dorpje zijn ook ruïnes te bezichtigen, het enige vreemde was: om naar de rotsen te gaan  moest je altijd erdoor gaan. Dus elke keer via de rivierbedding de inkom vermijden. Dus jongens en meisjes, als je een historische site gratis wil bezoeken, neem een dikke rugzak mee, wat magnesium aan de handen, liefst ook wat bloed op je broek en niemand houdt je tegen! In het naburig dorpje was er ook nog een fit in de grond, Eandis is nog altijd op zoek naar de oorzaak (lees: een natuurlijke, eeuwig brandende, gasbron op de flanken van Mt Olympos). Vooral ’s nachts wel speciaal, vlammetjes uit de grond!

Via een tussenstop in Myra, met uitgehouwen tombes in een heuvel, zijn we nu aanbeland in Geyikbayiri, het sportklim-mekka in Turkije. Toch een beetje gemengde gevoelens hierbij, wij zijn hier precies niet meer in Turkije (wtf, betalen in euro?)… Een Duitse invasie heeft ervoor gezorgd dat dit net een kolonie is (ons aanspreken in het Duits en kijken alsof we van de maan komen als we antwoorden in het Engels). Ze komen over land en per vliegtuig, welk volk had de term Blitzkrieg nu weer uitgevonden? Wel wennen, na een maand slapen in de auto en heel het massief voor ons alleen (hier: peuters en pubers met radiospelers aan de rots). Vandaag werd ons gevraagd of het touw waar Fenja 10 minuutjes later op wou gaan klimmen er uit getrokken mocht werden, en nee, niet omdat ze zelf die route wouden doen, maar omdat anders hun foto’s niet zo mooi zouden zijn. Wtf? Tja, dan zullen we maar even de oogkleppen opdoen en gaan klimmen zeker? Dat is alvast de moeite!

 

Episode 8: Olympos

Hoihoi!

In de twee dagen op een appartementje hadden we tijd (en vooral elektriciteit) genoeg voor wat te prutsen aan een filmpje en ziehier ons eerste brouwsel!!

Wij zitten nu in Olympos, een beetje een marginaal hippiedorp, maar in dit seizoen valt het nog wel mee. Het eerste half dagje klimmen deed alvast veel goeds vermoeden.

Episode 7: Efes, Priene, Pamukale, …, Kas

Tussen Kaynaklar en Antalya is niet veel te klimmen, maar eens zo veel te bezoeken! Enkele dagen dus met veel rondkijken en –rijden (we schrikken toch elke keer weer als we de afstanden tussen die kleine stipjes op kaart zien…). Kort gezegd: we bezoeken talrijke sites met bouwsels (en nu brokken) van de Grieken en Romeinen. Wel zalig, we zijn bijna overal alleen, behalve aan de bekendste (Efes, ja ook de naam van de pintjes) waar we vergezeld worden door gestoorde Jappanners (“PEACE!!!!!”, “kijk, ik kan raar op een foto staan”, “waarom zou een mens lachen op de foto”, “in plaats van dit info-bord te lezen, neem ik er een foto van”) en bejaarde Duitsers (“hier van aan de inkom kan ik ook alles zien, ik sleep die pens echt niet de heuvel op en af”). Meer in het binnenland ligt er zelfs nog veel sneeuw op de omliggende bergen, wat een prachtige setting creëert.  

Daarnaast bezoeken we ook Pamukale, een aaneenschakeling van witte ‘kalkbaden’ op een helling. Het ziet er zo een beetje uit als rijstvelden op een helling, maar dan ondergesneeuwd. Wel leuk dat je er op en tussen mag wandelen, zij het alleen op het ‘beheerde of artificiële’ deel, aangezien door massa-toerisme deze plek in de jaren 1980 met uitsterven bedreigd was. Beschouw het zo een beetje als klimmen in Freyr: echte rots, maar toch overal door de mens wat aan geknutseld, maar daarom niet minder de moeite. 

Moe maar voldaan van al dit schoons, zijn we nu in Kas, in de buurt van Antalya. We logeren in een huisje van een collega van Fenja haar mama. Wel tof, de eerste douche na Istanbul (de stank viel wel mee hoor, onze “natuurbadkamers” waren ook mooi, alleen wel een pak frisser)! Even de batterijtjes opladen en dan op naar het volgende klimgebiedje!

Episode 6: Kaynaklar

Het laatste klimgebiedje dat we in West Turkije bezoeken is Kaynaklar, vlak bij Izmir. Het is iets groter dan de vorige en werd door Dogan beschreven als ‘mini Geyik Bayiri’. Er geraken met de auto is echter een groter probleem, de beschrijving in de topo is niet zo helder (lees: google translator Engels): “rij het dorp in, je ziet de rotsen dan liggen, volg het beekje dat de vallei instroomt”. Na alle mogelijke weggetjes te hebben getest, de plaatselijke oude ‘moekes’ te hebben aangeklampt, eindelijk een avontuurlijk weggetje opgereden dat de auto net aankon (volgende keer een jeep kopen?) tot we op een weitje kwamen vol met geiten en bijbehorende agressieve honden. Wat nu? Uiteindelijk bleken de honden wel ok zolang je de geiten met rust liet, en de rotsen 5 minuutjes wandelen, dus al bij al een super plek. Eens aangekomen viel ook onze frank dat de beschrijving in de topo voor de aanloop te voet was… Oeps.

Alleen het weer viel wat tegen, dus naast klimmen in grotjes hebben we ook veel in deze grotjes zitten wachten en lezen tot het terug wat droger werd. Uiteindelijk hebben we toch goed kunnen klimmen, al lag de steil ons niet zo (en dan vooral voor Fenja): kort, super boulderig en op lengte. Ook de quotaties waren voor de verandering hard, het lijkt dat de Turken sterke beren zijn: als het kort en krachtig is, zijn de quotaties streng, is het lang en technisch, vinden wij het cadeau’tjes… Na enkele dagen prutsen in (te) harde projecten was het tijd om door te gaan, tijd om de spiertjes te laten rusten en cultuur op te snuiven.

Ps: we hebben een nieuw ‘favoriet dier tegengekomen aan een massief”: schildpad Jos

Episode 5: Pelitözü – Bursa – Pergamum

Na de mooie ‘camping’ van Dogan, enkele kortere stopjes, om te beginnen met Pelitözü. Dit was tot over enkele jaren geleden een bijna onbereikbare valei, maar nu ligt er een mooie snelweg door. Om het met de optimistische woorden van de klimtopo te zeggen: er is enorm veel ecologische schade aangericht, maar het massief is nu wel veel bereikbaarder! Ons slaapplekje was dan ook navenant: een werf voor de toekomstige spoorlijn. Als we geen loopbaanonderbreking genomen hadden, had ik (Matti) waarschijnlijk infrastructurele werven met studenten bezocht, om die heimwee te compenseren zijn we er dan maar op gaan slapen. Het is hier ook koud: als we ’s avonds rond ons vuurtje zitten, bevriest onze afdrooghanddoek die een beetje verder ligt, de morgen erna stond de thermometer op -3°C… 

Twee klimdagjes later en een 8b rijker, hadden we het hier wel gezien. Plan: even langs Bursa passeren voor cultureel te doen en dan door naar Izmir voor nog wat te klimmen. Alleen even de schaal van Turkije onderschat. Dit kleine omwegje was al snel 450 km rijden… Dus plannen aanpassen en onderweg de nacht doorbrengen. In het laatste licht rijden we een weggetje in en komen we op ons volgende fantastisch idyllische slaapplek: een verlaten steengroeve. Vooral ’s nachts wel een beetje creepy, maar dat hebben we ook weeral gedaan!

Fris uitgeslapen en na een ontspannen ontbijt in de steengroeve, bezoeken we nog een grote archeologische site, Pergamum. Een hele Griekse en Romeinse stad op een heuvel, in de zomer super druk, nu bijna verlaten. Wel de moeite, zeker het amfitheater, imposant op een steile helling! En dan op naar Kaynaklar (verslagje volgt snel)!