Eerste echte stop in Roemenië: Brasov, een logisch start voor wie Transylvanië wil bezoeken. Na een voorzichtige rit (totaal paranoïde over wegcontroles, maar we komen ze dan ook dagelijks tegen) komen we aan, installeren we ons op de camping en wagen ons aan een voorzichtige eerste klimpoging. Kletsen krijgen is dat! Totaal onwennig op de beentjes staan, fout evenwicht, verzuurd na drie bewegingen,… Kortom, klimmen als beginners! Roemenië is ook niet echt ideaal om na een lange break terug te starten: korte routes met extreme blokpassen. Dat de quotaties Freyraans hard zijn helpt het moreel ook niet echt. Langzaam maar zeker komt er een beetje kracht en techniek terug en na een weekje klimmen lukt 7c (Matti) en 6b+ (Fenja) terug, al moet er wel voor geknokt worden.
Wat hier wel leuk is, is dat het volledige landschap bezaait is met bossen. Zeker in de huidige zomerse temperaturen is dat wel leuk. Een ander aspect van de natuur zijn de diertjes, in het bijzonder beren. Tijdens een wandeling waren we er nog grapjes over aan het maken toen we enkele vage voetafdrukken tegenkwamen, de dag erna echter zagen we ze in het echt. Terwijl we aan het massief zaten, passeerde er ineens een beer. Fenja fluistert: kijk, een beer! Ik: ja, ja, grappig… Tot hij enkele ogenblikken later achter de bomen verschijnt en op zijn gemak voorbij wandelt op zo’n 10-15m afstand! Het spannendste moment was wanneer hij ons in het oog krijgt, ons enkele seconden indringend aankijkt en dan toch maar besluit om de andere kant op te gaan. Aangezien we niet durfden bewegen om het fototoestel te pakken, hebben we jammer genoeg geen beeldmateriaal…
Volgende stop op aanraden van enkele locals: Baile Herculane. Het zou de max zijn en volgend jaar zou er zelfs misschien een Petzl Rocktrip doorgaan. Daar aangekomen belanden we in een absurde wereld, volledig tegengesteld aan wat we verwachtten: in de vallei zijn ook warmwaterbronnen en dus een toeristische trekpleister voor Roemenen. Dat we aankomen in het weekend doet ook geen goed aan de eerste indruk: omdat de vallei smal is, is de smalle, slechte baan de enige beschikbare publieke ruimte en wordt dan ook optimaal benut. Kamperen gebeurt op de baan, net als zonnen, zuipen, bbq’en en rondlopen in veel te kleine zwemkledij (zeker als dit bijna verzwolgen wordt door een overdaad aan vetlagen)… Na lang zoeken vinden we op het eind van de vallei een rustig veldje waar we op de wei van een oud vrouwtje (a.k.a. Ons Moe) kunnen verblijven. Over het klimmen: gigantisch potentieel, maar het lijkt alsof ze tot nu toe vooral de lullige kleine rotsjes behaakt hebben en de quotaties zijn hier nog harder, maar bij mij (Matti) komt de kracht een beetje terug en na veel zwoegen lukt zowaar terug 8a!
Onderweg komen we ook nog een Roma paardenmarkt tegen, wat veel weg heeft van een foor (onderweg komen we inderdaad nog vaak paard en kar tegen). Naast paarden is er vooral vettig eten en bier. Iedereen doet daar vrolijk aan mee en zuipt en eet er op los. Kleine kanttekening, wij komen daar aan om 10u in de morgen en vooral de dikke zatte vent met drie lege pinten in zijn hand was onze favoriet. Schol!
