Episode 12: Aladaglar, Cappadocia bis

Het gaat voorruit, het gaat voorruit! Morgen is het onze laatste dag in Cappadocia en dan zit het verste gedeelte van het auto-deel er al weer op… gelukkig dat we nog op ons gemak een toertje maken op de terugweg. Zoals in de vorige post vermeld, hebben we een beetje tussen Aladaglar en Cappadocia gependeld. Het eerste vooral om te klimmen, het tweede om de armpjes te laten rusten en deze unieke streek te verkennen. Alles bij elkaar zijn we hier een week of twee gebleven.

Aladaglar stond voor vertrek hoog op het verlanglijstje. Hoewel het er super mooi was en het klimmen in de canyon echt de moeite, vertrokken we toch een beetje met een wrang gevoel door enkele tegenslagen. Om te beginnen regen, veel regen, kou, wind, … en de eigenaar van de camping, Recep, was op vakantie in Italië. We konden op zijn onbemande camping blijven, maar 7 euro pp voor bijna wildkamperen vonden we toch net iets te veel. Hij heeft ook bijna de volledige canyon behaakt, mooi werk, maar hij heeft dus ook als enige de informatie van de nieuwe routes. Via een gebuur die de sleutel had, kochten wij dan maar de hopeloos verouderde topo. Wel jammer, aangezien het aantal routes verdriedubbeld is. En ten slotte was er nog de ranger van het nationaal park. Blijkbaar moest je betalen per dag, al vond hij ons pas na een week ofzo (Turkse werkijver zeker?). Hij had ticketjes bij zonder prijs, en noemde prijzen van 60 tot 100 TL. Toen wij niet wouden betalen zonder zijn legitimatie, werd hij bijna agressief… Ambiance! Uiteindelijk bleek het correcte bedrag 14 TL te zijn en hebben ze ons in totaal maar twee keer ‘gevonden’. Los van de minpuntjes hebben we toch nog enkele schitterende klim- en wandeldagen gehad. Enkele multipitch-lijnen spraken alvast tot de verbeelding, maar die zijn voor later op het seizoen.

Capadocia is een klein gebied, waar volgens ons vroeger Hobbits hebben gewoond: versteende paddestoelen, inclusief uitgekapte holen, idyllische akkertjes ervoor. Jammer dat Frodo niet thuis was, hij zou een ring zijn gaan zoeken of zoiets, vreemde uitleg volgens ons... Een zeer gevarieerde streek, met ondergrondse steden, in rots uitgekapte kerkjes en rotspenissen. Vooral de combinatie van die laatste twee kon volgens ons geen toeval zijn. Zeker de moeite waard dus! 

 

Episode 11: Adana, Aladaglar, Cappadocia

Regendag! Joepi, tijd om te schrijven! Een momentje om terug te denken aan al die zon onderweg! Na Geyikbayiri reden we verder door naar het oosten, richting Adana. Om de rit wat te breken en de spiertjes een extra dagje rust te gunnen, werden het twee relaxte dagjes met wat rijden en wat bezoeken, zoals kasteeltjes en de grot van de hemel en die van de hel (en ja hoor, ze hebben ons daar weer laten gaan).

Eerste stop rond Adana: Cakit. Een bergrug die als het ware in twee gesneden is, met beneden een bruine stroom. Een zeer spectaculaire omgeving, met uitgehakt padje en al! Het kan niet op! Dat denken de Turken blijkbaar ook, als ze tijdens de weekends worden losgelaten. Dan stromen de horden hyperactieve Turken toe, struikelend over hun voeten, met hun energie geen blijf wetend en alles fotograferen met de smartphone. Vooral van het concept ‘echo’ zijn ze dan danig onder de indruk, constant zijn ze aan het roepen en brullen. Leuk toch hé! Het viel de eerste klimdagen in de kloof dus niet te ontkennen dat het weekend was… Mijn theorie hierover wordt ondersteund door onze ervaringen met de wegenwerkers. In Turkije wordt er veel geïnvesteerd in nieuwe wegen, dus onderweg komen we veel werven tegen. Op negen van de tien werven is het ofwel thee-pauze, ofwel is er één op zijn gemak aan het schuppen, met de rest van de ploeg als toeschouwer. Dan kan ik mij wel voorstellen dat je na zo’n vijf werkdagen barst van de energie en eens zot wil doen! Oja, verder hebben we ook nog geklommen in Cakit. Een grot met enkele toffe verzurende routes, met aan de zijkant korte boulderroutes. Gezien het gigantische potentieel van deze plek, vonden we vooral die korte routes een beetje lullig en vooral morpho (wat vooral voor Fenja niet leuk was). Nadat ik ook al mijn energie verspild had in enkele projecten (die jammer genoeg projecten blijven), was het tijd om door te gaan.

Stop twee: Anavarza, aan de andere kant van Adana. Midden in de velden, poef, ineens een brok steen. Wanden van 100 m hoog, met ruines op de top! Aanloop: 5 min, grasveldje onder de routes, lange en technische routes, wat wil een mens nog meer? Alleen een slaapplek vinden is wat lastig, aangezien het een historische site is. Als we de eerste nacht al in ons bedje liggen, worden we door de zelfverklaarde sherrif uit ons bed gelicht. We mochten daar niet staan, het is er niet veilig door dronken mensen (?). Vreemde uitleg vonden wij: we zaten in een boerengat, op een weekdag, alcohol is hier super duur… soit, die mens maar gevolgd en in het dorp gaan slapen, praktisch op iemands oprit. De volgende nacht kwamen de bewoners even polshoogte nemen, wij al bang dat ze ons zouden wegsturen, maar ze waren gewoon curieus en bezorgd of we al gegeten hadden.

Om de hitte van de vlaktes te ontlopen, trokken we dan naar Aladaglar, een bergketen 150 km het binnenland in. Schitterende bergen, mooie canyons die je niet ziet tot je er bijna invalt, … enige probleem is het onstabiele weer… Na twee mooie dagen en onze eerste multipitch (6b+, 256m), is het beginnen regenen en niet meer gestopt…. Nu zitten we in de buurt, iets uit de bergen in Cappadocia, een toeristische hotspot met ondergrondse steden, rotskegels met uitgehouwen huisjes, spectaculair landsschap, massa’s luchtballonnen, … Maar meer daarover later, als we alles bezocht hebben en na de regen terug de bergen zijn ingereden.

Episode 10: Geyikbayiri

Wij zitten hier nu ondertussen al twee weken in Geyikbayiri, tijd dus om door te gaan. Aangezien we op een camping stonden, vooral zijn gaan klimmen is er niets speciaals te melden dus, daarom een foto update. Enjoy! Nu richting Adana, zonder camping, dus dan zijn we even van de radar.