Elke dag dat we in Herculane
klommen hadden we het gevoel dat het telkens een beetje warmer was dan de dag
ervoor. De laatste dag daar is de climax, als we in het dorp passeren staat de
thermometer daar op 43°C… De dag erna rijden we door naar Sohodol en is het ’s
morgens om half 9 al bijna 30 graden, dat belooft! Sohodol is echter een
redelijk smalle en bochtige kloof, dus altijd wel ergens schaduw plus een
stevige regenbui zorgt voor enige verkoeling. Deze kloof is naar het schijnt
een populaire weekend picknick-spot en we snappen direct waarom. Er zijn veel
rotsen en een riviertje, dat op twee plekken een ondergrondse shortcut maakt,
met enkele kleine grotachtige doorgangen tot gevolg. Net als in Turkije is men
hier fan van de echo te testen door te staan brullen in kloven en grotten (we
noemen de Roemenen vanaf nu alvast Oehoeren). We wildkamperen onder de rots met
aan de ene kant een overhang met mijn (Matti) projecten en aan de andere kant
een rechte wand met Fenja haar projecten, en dat op zeker 20m uit elkaar,
handig! Het klimmen is een voltreffer, eindelijk wat langere routes zonder
uitgesproken knalharde cruxen. 8e graad begint wat terug te lukken
en Fenja doet haar eerste post-Afrika 6c.
Na vijf dagen klimmen op rij zijn
we alle twee meurig en besluiten we om de laatste week in Roemenië wat
cultureel te doen en naar Maramures in het noorden te rijden. Een leuke streek
waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Er zijn massa’s leuke kerkjes, en er
gaan effectief nog mensen naar de mis. Ook de klederdracht is traditioneel,
witte pofbloezen en donkere (veel te hoog opgetrokken) bloemetjesrokken,
sjaaltjes, … En niet alleen bij de oude vrouwtjes, maar ook jonge vrouwen, maar
dan met hoge hakken en veel korte rokken, zodat ze eigenlijk meer lijken op
Bokrijk-prostituees.
En dan is het jammer genoeg tijd
voor de terugweg… Na een korte tussenstop in Melk zijn we nu in de Frankenjura
(Duitsland) aanbeland voor een laatste weekje klimmen en dan zit dit korte
tripje er weer al op.
[Voorgaande is geschreven 12
augustus, maar niet gepost wegens geen internet]
---
CLOSING TIME
---
Laatste week, Frankenjura, bijna
thuis, … Daar aangekomen voelden we ons alvast een beetje thuis: regendag! Ook
de camping valt op het eerste zich wat tegen, want hij staat zo vol als een festivalcamping.
Gelukkig is het er wel veel rustiger. Klimmen hier heeft zijn ups en downs. De
recente routes vallen wel mee van niveau, de eighties vingerbrekertjes van Albert of Gullich daarentegen zijn
vaak toch te hoog gegrepen. Ook de haakafstand is wennen, 3 haken voor een
route van meer dan 15 m
is geen uitzondering. Maar genoeg gezaagd, we hebben ook goed geklommen! Voor
mij (Matti) een 8a’tje en Fenja haar eerste post-Afrika 7a. Doel bereikt! De
laatste dagen kruip ik nog in een amper geklommen route van Gullich: een
prominente afgeronde barst van 20
meter, die we al snel Gullich’s Bilspleet noemen. Leuke
specifieke bewegingen, bijtende regletten, dynamische eindcrux, goed
afgezekerd, behalve de eindcrux, kortom, tout
est là! Lange tijd is de bilspleet aan de winnende hand, maar de laatste
‘ik-ga-gewoon-de-setjes-halen’-poging blijkt tegen alle verwachtingen de goede
te zijn. Yes!
De laatste dagen hebben we ook
nog gezelschap, Toon en Katrien komen ons nog enkele dagen vergezellen. Kwestie
van de overgang naar al dat Vlaams wat vlotter te doen verlopen. Deze mooie
trip, die wie niet snel zullen vergeten, sluiten we af met een toffe bbq. En
dan rest ons nog een rit, een druk weekend met uitpakken, kasten slepen,
opruimen,…
---
POINT FINAL
---
