Epısode 3: Geyve

Na al die verwennerij in Istanbul was het dringend tijd om te gaan klimmen! Maar eerst nog de Urban Jungle overleven, gelukkig was het deze keer geen spits. Voor we het beseffen rijden we de brug over de Bosporus over, met aan de andere kant ‘Welcome to Asia’! Wel vreemd, zo een bord zien vanuit je eigen auto! Daar aan de péage nog een sticker kopen (neen, geen sponsoring voor het rode kruis, wel een sensortje/toll-oplaadkaart) en hopla c’est reparti! In de regen komen we 180 km verder Geyve binnen, een klein dorpje waar de modale toerist niet passeert. Na wat geknoei en gevloek het dorpje goed doorgekomen, op de juiste baan naar het massief geraakt, alleen bij de heldere beschrijving ‘second tracktor track to the right’ missen we nog even, maar dan: gevonden! Volgende problemen: het regent, waar gaan we slapen, … Een beetje verder op het padje naar het massief spotten we een veelbelovend plekje, alleen het slijk werkt wat tegen: we geraken het zielige hellingetje niet op, even vergeten om de slijkbanden op te laten zetten voor vertrek! Dan maar een andere grindweg een beetje verder, net zichtbaar van op het rustige baantje. Maar blijkbaar toch zichtbaar genoeg, met als resultaat dat er af en toe een curieuze auto stopt om even goede dag te zeggen. Verder dan ‘Selaam’ en ‘Belgica’ komen we niet, maar dat is blijkbaar voldoende.

Nadien is het weer opgeklaard en hebben we nog drie schitterende klimdagen gehad. Het is nog maar het begin, dus niks spectaculairs zwaar, gewoon allemaal super toffe technische routes. We zitten ondertussen vol klimzelfvertrouwen voor zwaardere projecten, al zal de zachte Turkse quotatie daar ook wel voor iets tussen zitten! Maar dan moeten we ons wel eerst verzetten. Dus morgen, on y va!

25 feb 2013, Bos van Geyve, aan een campingtafeltje, meester onbekend

 

Episode 2: Istanbul

Om te bekomen van de lange rit en de vakantie echt in gang te trekken, stonden er enkele dagjes Istanbul op het menu. Er nog even van profiteren voor het primitieve gedeelte start: we hebben een klein studio'tje gehuurd op een metro-rit van het centrum. Wat een luxe en met reden! Vandaag zijn wij tien jaar samen, dus dat moest gevierd worden!! 

Istanbul zelf is wel de moeite, al is het maar voor de bruisende sfeer op te snuiven in de overvolle kleine straatjes en bazaars. Verder veel moskeeën bezocht (schoentjes uit, schoentjes aan) en veel vettig gegeten (burek aka cholesterolbom). Nu zit de luxe erop en morgen rijden we door richting Geyve om toch ook een beetje te klimmen. En mens wordt zowaar lui en dik van al die luxe!

En omdat beelden meer zeggen dan woorden (hopla, we smijten er de clichés tegenaan):

Episode 1: Zagreb - Nis - Istanbul

Eindelijk vertrokken! Na nog enkele drukke weken met voorbereiden, pintjes drinken met vrienden en collega's, flesjes cava kraken met de ouders, kruipen we eindelijk voor de laatste keer in België in ons bedje. 3,5 uurtjes later gaat de wekker en wacht ons deel 1 van de rit: iets meer dan 1300 kilometertjes te vreten tot in Zagreb. Het is duidelijk dat het vooral ski-seizoen is, want in Duitsland massa's Hollanders, terwijl we in Zagreb de enige gasten in ons hotel zijn. Om de rit te breken, toch een dagje blijven plakken in Zagreb. 

                               Beetje Cultureel doen                          Beetje marktjes doen


Daarna naar Nis, Servië. Vroeg doorgereden zodat we daar toch nog enkele uurtjes konden rondlopen, maar helaas was het daar letterlijk het hol van Pluto. De hoofdattractie, de Skull Tower, was zelfs toe! Gelukkig was er nog een kleine politieke manifestatie om voor wat ambiance te zorgen...

                                                                  Chillen in Zagreb  

Laatste dag rijden, tot in Istanbul: gedaan met goede autostrades (als die er al zijn...)! Bij ons moeten ze niet zagen over die paar puttekes in de A12, is mijn vernieuwde opinie. Wel tof anders, als je 90 rijdt, moet je je grondig vastklampen aan je stuur om te kunnen blijven zitten :) Verder ging alles vlot: de laatste twee grenzen ("you use drugs", "no", "why not?", ...), rustige toll-autostrades in Turkije (vreemd peage-systeem, eerste boete versierd) en rustig tot aan het hotel gereden (sterke gelijkenissen met de botsauto'kes op de foor, maar dan 'int echt'). Ondertussen al een dagje Istanbul achter de rug, maar meer daarover later.. Kortom, het is hier echt niet leuk en we tellen al af om naar huis te gaan!

                                   Eindelijk!                           Geen Tijd voor lunchpauzes!        

Voorbereidingen

De weken voor vertrek zijn druk, zoals uiteraard te verwachten was... Voorbereidingen, nog veel werken, visums regelen, appartement half leeghalen, etc.  Laten we beginnen bij de visums, wat enkele leuke ritjes naar Brussel opleverde. Uganda was eerst aan de beurt, Fenja naar daar, bleek dat we een adres ter plaatse moesten opgeven. In allerijl naar Vincent (de witte onhandige neger die wij daar gaan bezoeken) gebeld voor zijn adres, hopelijk belandt hij de komende weken niet in den bak voor drugssmokkel, anders kunnen wij wel eens een probleem hebben! Soit, dat was uiteindelijk in orde, alleen nog oppikken. Wat bleek, de expiry date was ergens in maart terwijl we pas vertrekken in mei... na veel vijven en zessen hebben ze ons visum manueel aangepast alsof het een schrijfschriftje was uit het eerste leerjaar. Daarbij kregen we zelfs een officiële brief van de ambassadeur met de mededeling dat alles volstrekt legaal en binnen de lijntjes gekleurd was! Daarna Tanzania, poging 1 eindigde al snel: op de deur hing een papiertje 'vandaag uitzonderlijk gesloten', dat ze dat niet op hun site konden zetten... Poging 2 enkele dagen later, een analoog verhaal als Uganda: ze konden niet (al denk ik eerder wilden niet) een visum geven dat pas begon te lopen in mei... Dan maar hopen dat ze aan de grens niet lastig doen en we daar eentje kunnen kopen! Een frequent terugkerende gedachte tijdens dit hele proces: KAKKERS!!

Verder waren er ook enkele leukere dingen, zoals een dry-tool wedstrijdje in Buggenhout inclusief winterse condities om het wat echter te maken. Het hoofddoel was veilig heen en terug geraken, een opgave met al die verse sneeuw! Het klimmen a.k.a. betonharken ging niet zo vlot, de bijltjes schoten iets te vaak weg, wat toch een beetje frustratie veroorzaakte! Uiteindelijk toch nog 2e geworden, wat een koplamp en een Pooptube opleverde :)

Ter voorbereiding ook eens rond gehoord of ons tripje in aanmerking kwam voor enige sponsoring en jawel hoor! Vanaf nu ben ik (Matti) gesponsord door Boreal! Tof, tof, er staan hier alvast 2 paar schoentjes te blinken die smachten naar Turkse Rots!

Ten slotte zijn er ook nog andere voorbereidingen aan de gang, met name knutselwerkjes in de auto. Het plan: iets fabriceren zodat we in de auto kunnen slapen en toch aan al onze rommel kunnen. Na lang denken, schetsen en wezenloos naar de plafond te staren, begon het ontwerpje zich te vormen. De laatste hand moet er nog aan gelegd worden, maar het ziet er alvast goed uit! En dan nu aftellen maar en de duizend laatste kleine dingen doen!