Episode 21: The aftermath

We zijn nu al enkele maanden terug aan het werk waardoor de laatste dingetjes van de trip wat zijn blijven liggen. Maar het moest er dus eens van komen, bij deze het laatste filmpje en een selectie van de foto's. Enjoy!

Foto's:
- Pré-Afrika
- Afrika
- Post-Afrika

Episode 20: Sohodol, Maramures, Frankenjura

Elke dag dat we in Herculane klommen hadden we het gevoel dat het telkens een beetje warmer was dan de dag ervoor. De laatste dag daar is de climax, als we in het dorp passeren staat de thermometer daar op 43°C… De dag erna rijden we door naar Sohodol en is het ’s morgens om half 9 al bijna 30 graden, dat belooft! Sohodol is echter een redelijk smalle en bochtige kloof, dus altijd wel ergens schaduw plus een stevige regenbui zorgt voor enige verkoeling. Deze kloof is naar het schijnt een populaire weekend picknick-spot en we snappen direct waarom. Er zijn veel rotsen en een riviertje, dat op twee plekken een ondergrondse shortcut maakt, met enkele kleine grotachtige doorgangen tot gevolg. Net als in Turkije is men hier fan van de echo te testen door te staan brullen in kloven en grotten (we noemen de Roemenen vanaf nu alvast Oehoeren). We wildkamperen onder de rots met aan de ene kant een overhang met mijn (Matti) projecten en aan de andere kant een rechte wand met Fenja haar projecten, en dat op zeker 20m uit elkaar, handig! Het klimmen is een voltreffer, eindelijk wat langere routes zonder uitgesproken knalharde cruxen. 8^e graad begint wat terug te lukken en Fenja doet haar eerste post-Afrika 6c.

Na vijf dagen klimmen op rij zijn we alle twee meurig en besluiten we om de laatste week in Roemenië wat cultureel te doen en naar Maramures in het noorden te rijden. Een leuke streek waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Er zijn massa’s leuke kerkjes, en er gaan effectief nog mensen naar de mis. Ook de klederdracht is traditioneel, witte pofbloezen en donkere (veel te hoog opgetrokken) bloemetjesrokken, sjaaltjes, … En niet alleen bij de oude vrouwtjes, maar ook jonge vrouwen, maar dan met hoge hakken en veel korte rokken, zodat ze eigenlijk meer lijken op Bokrijk-prostituees.

En dan is het jammer genoeg tijd voor de terugweg… Na een korte tussenstop in Melk zijn we nu in de Frankenjura (Duitsland) aanbeland voor een laatste weekje klimmen en dan zit dit korte tripje er weer al op.

[Voorgaande is geschreven 12 augustus, maar niet gepost wegens geen internet]

 

 

 

---

CLOSING TIME

---

Laatste week, Frankenjura, bijna thuis, … Daar aangekomen voelden we ons alvast een beetje thuis: regendag! Ook de camping valt op het eerste zich wat tegen, want hij staat zo vol als een festivalcamping. Gelukkig is het er wel veel rustiger. Klimmen hier heeft zijn ups en downs. De recente routes vallen wel mee van niveau, de eighties vingerbrekertjes van Albert of Gullich daarentegen zijn vaak toch te hoog gegrepen. Ook de haakafstand is wennen, 3 haken voor een route van meer dan 15 m is geen uitzondering. Maar genoeg gezaagd, we hebben ook goed geklommen! Voor mij (Matti) een 8a’tje en Fenja haar eerste post-Afrika 7a. Doel bereikt! De laatste dagen kruip ik nog in een amper geklommen route van Gullich: een prominente afgeronde barst van 20 meter, die we al snel Gullich’s Bilspleet noemen. Leuke specifieke bewegingen, bijtende regletten, dynamische eindcrux, goed afgezekerd, behalve de eindcrux, kortom, tout est là! Lange tijd is de bilspleet aan de winnende hand, maar de laatste ‘ik-ga-gewoon-de-setjes-halen’-poging blijkt tegen alle verwachtingen de goede te zijn. Yes!

De laatste dagen hebben we ook nog gezelschap, Toon en Katrien komen ons nog enkele dagen vergezellen. Kwestie van de overgang naar al dat Vlaams wat vlotter te doen verlopen. Deze mooie trip, die wie niet snel zullen vergeten, sluiten we af met een toffe bbq. En dan rest ons nog een rit, een druk weekend met uitpakken, kasten slepen, opruimen,…

---

POINT FINAL

---

 

 

 

 

Episode 19: Brasov, Baile Herculane (Roemenie)

Eerste echte stop in Roemenië: Brasov, een logisch start voor wie Transylvanië wil bezoeken. Na een voorzichtige rit (totaal paranoïde over wegcontroles, maar we komen ze dan ook dagelijks tegen) komen we aan, installeren we ons op de camping en wagen ons aan een voorzichtige eerste klimpoging. Kletsen krijgen is dat! Totaal onwennig op de beentjes staan, fout evenwicht, verzuurd na drie bewegingen,… Kortom, klimmen als beginners! Roemenië is ook niet echt ideaal om na een lange break terug te starten: korte routes met extreme blokpassen. Dat de quotaties Freyraans hard zijn helpt het moreel ook niet echt. Langzaam maar zeker komt er een beetje kracht en techniek terug en na een weekje klimmen lukt 7c (Matti) en 6b+ (Fenja) terug, al moet er wel voor geknokt worden.

Wat hier wel leuk is, is dat het volledige landschap bezaait is met bossen. Zeker in de huidige zomerse temperaturen is dat wel leuk. Een ander aspect van de natuur zijn de diertjes, in het bijzonder beren. Tijdens een wandeling waren we er nog grapjes over aan het maken toen we enkele vage voetafdrukken tegenkwamen, de dag erna echter zagen we ze in het echt. Terwijl we aan het massief zaten, passeerde er ineens een beer. Fenja fluistert: kijk, een beer! Ik: ja, ja, grappig… Tot hij enkele ogenblikken later achter de bomen verschijnt en op zijn gemak voorbij wandelt op zo’n 10-15m afstand! Het spannendste moment was wanneer hij ons in het oog krijgt, ons enkele seconden indringend aankijkt en dan toch maar besluit om de andere kant op te gaan. Aangezien we niet durfden bewegen om het fototoestel te pakken, hebben we jammer genoeg geen beeldmateriaal…

Volgende stop op aanraden van enkele locals: Baile Herculane. Het zou de max zijn en volgend jaar zou er zelfs misschien een Petzl Rocktrip doorgaan. Daar aangekomen belanden we in een absurde wereld, volledig tegengesteld aan wat we verwachtten: in de vallei zijn ook warmwaterbronnen en dus een toeristische trekpleister voor Roemenen. Dat we aankomen in het weekend doet ook geen goed aan de eerste indruk: omdat de vallei smal is, is de smalle, slechte baan de enige beschikbare publieke ruimte en wordt dan ook optimaal benut. Kamperen gebeurt op de baan, net als zonnen, zuipen, bbq’en en rondlopen in veel te kleine zwemkledij (zeker als dit bijna verzwolgen wordt door een overdaad aan vetlagen)… Na lang zoeken vinden we op het eind van de vallei een rustig veldje waar we op de wei van een oud vrouwtje (a.k.a. Ons Moe) kunnen verblijven. Over het klimmen: gigantisch potentieel, maar het lijkt alsof ze tot nu toe vooral de lullige kleine rotsjes behaakt hebben en de quotaties zijn hier nog harder, maar bij mij (Matti) komt de kracht een beetje terug en na veel zwoegen lukt zowaar terug 8a!

Onderweg komen we ook nog een Roma paardenmarkt tegen, wat veel weg heeft van een foor (onderweg komen we inderdaad nog vaak paard en kar tegen). Naast paarden is er vooral vettig eten en bier. Iedereen doet daar vrolijk aan mee en zuipt en eet er op los. Kleine kanttekening, wij komen daar aan om 10u in de morgen en vooral de dikke zatte vent met drie lege pinten in zijn hand was onze favoriet. Schol!

En voor wie het nog niet gezien had: filmpje nr.3
https://www.youtube.com/watch?v=ySA17BDE6Ws

 

Episode 18: Moshi, Morogoro, Dar es Salaam (Tanzania) – Bukarest (Roemenië)

Closing time pt. 2. Ondertussen zit het tweede deel erop en zijn we veilig terug in Europa. De laatste anderhalve week hebben we gevuld met enkele wandelingen aan de voet van de Kilimanjaro en rond Morogoro. Om het af te leren hebben we in Mikumi NP nog een safari’tje gedaan, wat weeral de moeite was. Het is hier veel droger dan in Uganda, dus rond de waterpoelen was het verzamelpunt: olifanten, giraffen, zebra’s, hertjes, vogels, … allemaal in grote aantallen. Indrukwekkend! Als afsluiter nog Dar, een saaie miljoenenstad waar niet echt iets te beleven valt. We gaan internetten om het vervolg wat te plannen, checken de data van de terugvlucht nog eens en ontdekken net op tijd dat we een dag vroeger terugvliegen dan we in ons hoofd hadden ingeprent… Uiteindelijk nog goed op de luchthaven gekomen op een overvolle bus, aangezien de shillings op waren en de taxi te duur.

Algemene indrukken Oost-Afrika:

-          Busjes kunnen altijd voller, stapelen is het sleutelwoord. Vooraan echter max 2 personen, anders doet de politie lastig (achteraan geen beperking).

-          Op elke bus reist minstens één kip mee

-          Meest gehoorde woord ‘Hawajoe!’ (lees: How are you) en Mzungu. Leuk, maar op den duur soms vermoeiend

-          Rijst met bonen

-          Culinaire ontdekking: Indisch eten

-          Uganda: op sommige plekken veel te veel NGO’s, vrijwilligers, … Soms op het absurde af

-          Sterk religieus: maffe slogans, swingende kerken, door Amerikaanse missionarissen veroorzaakte homohaat, rem op aids-bestrijding, goedkope accommodatie   

-          Een busrit is shoppen: chapati, geroosterde mais, boeken, zonnebrillen, weegschalen, …

-          Plankendael is 100% representatief: er zijn (in de parken) veel dieren en lemen hutjes

-          Matrassen aan busjes

-          Stoffig

-          Lekker fruit

 Na een korte stop in Istanbul en Alexandroupolis (oef, de auto staat er nog!!!) starten we deel 3 met een dagje rijden naar Bukarest (Roemenië). Slechts 600 km, maar toch een lange dag rijden. De grenzen steken we vlot over maar na een half uurtje maken we al vrienden: de wegpolitie. Te snel gereden en lichten niet aan… Vreemd, de man (“No English”) schrijft op een papiertje 65, wijs naar mij en schrijft dan 50. Is dat nog eens juridisch overtuigend bewijsmateriaal! En we reden met dimlichten, terwijl gewone lichten verplicht zouden zijn. Wel vreemd, de helft van de Roemenen rijd zonder lichten of dimlichten… Als we wat meer overtuigend bewijs vragen maakt hij duidelijk dat als we nu niet betalen, de prijs verdubbeld (dat denken we toch). Soit uiteindelijk geeft hij op en rijden we door. Wij zijn alvast benieuwd naar de verdere gevolgen! Vandaag een dagje Bukarest en dan richting binnenland om te klimmen. Kunnen we het nog, na twee maanden lamzakkentoerisme? Bij mij (Matti) mogen er alvast enkele kilootjes afgetraind worden!

Episode 17: Fort Portal, Jinja (Uganda)

Na het Oosten van Uganda was het tijd voor het Westen, 9 uurtjes op de bus verder. Ons Base Camp in Fort Portal was weer een katholieke missie. Eindelijk religieus geld dat goed geinvesteerd wordt in goedkope accomodatie. En daarbij, de winst gaat naar een organisatie ter ondersteuning van aids-wezen. Mooi initiatief, maar wel super hypocriet, aangezien er in het groot uithing dat 'sex workers' niet welkom zijn. Logisch misschien, want als er preventief gewerkt wordt heeft deze ngo binnenkort geen werk meer... Soit, Fort Portal ligt in een heuvelachtig landschap, vol met thee- en bananenplantages. We wijken van het mzungu-huurt-dure-auto-patroon af en maken een tweedaagse fietstocht voor Fenja haar verjaardag. Super mooi, maar stijl en vermoeiend! Na de eerste dag ook al extreme zadelpijn. Maar toch zijn we tevreden dat we nog eens iets actief gedaan hebben. 

Een ander tripje was naar Kibale National Park om een Chimpansee Tracking te doen. Echt wel de moeite, we konden soms tot op vijf meter komen. Als net op dat moment een alfa-mannetje een schijnaanval doet is het echt wel schrikken! De dag erna nog vogels en aapjes kijken in het aangrenzende moeras en dan hop weer in de bus naar Kampala.

Als afsluiter van Uganda gaan we nog raften op de Nijl in Jinja. Niveau 5, maar met lange rustige stukken tussen de rapids, zodat het geen kwaad kan dat je omslaat of uit de boot vliegt. Dat blijkt ook nodig, aangezien we twee keer omslagen. Voldaan en met een halve liter Nijlwater in de maag kunnen we met een gerust hart vertrekken naar Tanzania. En die trip duurt wel even: busje naar Kampala, 4 busterminals aflopen, 15 uur bus naar Nairobi (Kenia), Nairobi te voet doorwandelen (wegens geen Keniaans geld en te vroeg voor te wisselen), 7 uur bus naar Moshi (Tanzania) aan de voet van de Kilimanjaro. Die gaan we niet beklimmen wegens veel te duur. Daarbij, we hebben hem zelfs nog niet eens gezien door de quasi permanente bewolking rond de top... We zullen ons wel bezighouden met wandelingen door dorpjes en op de (gratise) lagere hellingen.

ps. geen foto`s wegens geen kaartlezer... Coming soon...