Episode 18: Moshi, Morogoro, Dar es Salaam (Tanzania) – Bukarest (Roemenië)

Closing time pt. 2. Ondertussen zit het tweede deel erop en zijn we veilig terug in Europa. De laatste anderhalve week hebben we gevuld met enkele wandelingen aan de voet van de Kilimanjaro en rond Morogoro. Om het af te leren hebben we in Mikumi NP nog een safari’tje gedaan, wat weeral de moeite was. Het is hier veel droger dan in Uganda, dus rond de waterpoelen was het verzamelpunt: olifanten, giraffen, zebra’s, hertjes, vogels, … allemaal in grote aantallen. Indrukwekkend! Als afsluiter nog Dar, een saaie miljoenenstad waar niet echt iets te beleven valt. We gaan internetten om het vervolg wat te plannen, checken de data van de terugvlucht nog eens en ontdekken net op tijd dat we een dag vroeger terugvliegen dan we in ons hoofd hadden ingeprent… Uiteindelijk nog goed op de luchthaven gekomen op een overvolle bus, aangezien de shillings op waren en de taxi te duur.

Algemene indrukken Oost-Afrika:

-          Busjes kunnen altijd voller, stapelen is het sleutelwoord. Vooraan echter max 2 personen, anders doet de politie lastig (achteraan geen beperking).

-          Op elke bus reist minstens één kip mee

-          Meest gehoorde woord ‘Hawajoe!’ (lees: How are you) en Mzungu. Leuk, maar op den duur soms vermoeiend

-          Rijst met bonen

-          Culinaire ontdekking: Indisch eten

-          Uganda: op sommige plekken veel te veel NGO’s, vrijwilligers, … Soms op het absurde af

-          Sterk religieus: maffe slogans, swingende kerken, door Amerikaanse missionarissen veroorzaakte homohaat, rem op aids-bestrijding, goedkope accommodatie   

-          Een busrit is shoppen: chapati, geroosterde mais, boeken, zonnebrillen, weegschalen, …

-          Plankendael is 100% representatief: er zijn (in de parken) veel dieren en lemen hutjes

-          Matrassen aan busjes

-          Stoffig

-          Lekker fruit

 Na een korte stop in Istanbul en Alexandroupolis (oef, de auto staat er nog!!!) starten we deel 3 met een dagje rijden naar Bukarest (Roemenië). Slechts 600 km, maar toch een lange dag rijden. De grenzen steken we vlot over maar na een half uurtje maken we al vrienden: de wegpolitie. Te snel gereden en lichten niet aan… Vreemd, de man (“No English”) schrijft op een papiertje 65, wijs naar mij en schrijft dan 50. Is dat nog eens juridisch overtuigend bewijsmateriaal! En we reden met dimlichten, terwijl gewone lichten verplicht zouden zijn. Wel vreemd, de helft van de Roemenen rijd zonder lichten of dimlichten… Als we wat meer overtuigend bewijs vragen maakt hij duidelijk dat als we nu niet betalen, de prijs verdubbeld (dat denken we toch). Soit uiteindelijk geeft hij op en rijden we door. Wij zijn alvast benieuwd naar de verdere gevolgen! Vandaag een dagje Bukarest en dan richting binnenland om te klimmen. Kunnen we het nog, na twee maanden lamzakkentoerisme? Bij mij (Matti) mogen er alvast enkele kilootjes afgetraind worden!