Het laatste klimgebiedje dat we in West Turkije bezoeken is Kaynaklar, vlak bij Izmir. Het is iets groter dan de vorige en werd door Dogan beschreven als ‘mini Geyik Bayiri’. Er geraken met de auto is echter een groter probleem, de beschrijving in de topo is niet zo helder (lees: google translator Engels): “rij het dorp in, je ziet de rotsen dan liggen, volg het beekje dat de vallei instroomt”. Na alle mogelijke weggetjes te hebben getest, de plaatselijke oude ‘moekes’ te hebben aangeklampt, eindelijk een avontuurlijk weggetje opgereden dat de auto net aankon (volgende keer een jeep kopen?) tot we op een weitje kwamen vol met geiten en bijbehorende agressieve honden. Wat nu? Uiteindelijk bleken de honden wel ok zolang je de geiten met rust liet, en de rotsen 5 minuutjes wandelen, dus al bij al een super plek. Eens aangekomen viel ook onze frank dat de beschrijving in de topo voor de aanloop te voet was… Oeps.
Alleen het weer viel wat tegen, dus naast klimmen in grotjes hebben we ook veel in deze grotjes zitten wachten en lezen tot het terug wat droger werd. Uiteindelijk hebben we toch goed kunnen klimmen, al lag de steil ons niet zo (en dan vooral voor Fenja): kort, super boulderig en op lengte. Ook de quotaties waren voor de verandering hard, het lijkt dat de Turken sterke beren zijn: als het kort en krachtig is, zijn de quotaties streng, is het lang en technisch, vinden wij het cadeau’tjes… Na enkele dagen prutsen in (te) harde projecten was het tijd om door te gaan, tijd om de spiertjes te laten rusten en cultuur op te snuiven.
Ps: we hebben een nieuw ‘favoriet dier tegengekomen aan een massief”: schildpad Jos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten