Episode 16: Mbale, Kidepo (Uganda)

Weer een weekje verder en halverwege het Afrikaans gedeelte, tijd dus voor een korte evaluatie. De dagen dat we bij Vincent logeerden hebben we gebruikt om enkele kortere en goedkopere activiteiten te doen. Ons budget laat immers niet toe om constant op safari te gaan en het is een betere manier om het "echte" Uganda te leren kennen. Kortom we hebben veel in volgepropte busjes gezeten, hobbelend rond Mbale, op weg naar watervallen, rotsschilderingen en een dorpsvergadering i.v.m. een ontwikkelingsproject. Vooral dat laatste was wel interessant, zeker als je de parallel trekt met de Westerse manier van werken. Je begint hierdoor zelf te denken dat de administratie van Artesis een goed geoliede machiene is! Op het menu stond ook een weekendtrip naar Mt. Wanale, met een troepje Muzungu's (bleekscheten dus) om naar de zonsondergang te kijken. Onze plons in het beekje werd wel met veel interesse gevolgd door een horde kindjes. Die gekke Muzungu's toch!

Daarna volgde een safari naar Kidepo, in het noorden, op de grens met Kenia en Zuid-Sudan, vergezeld door Vincent, Jeremia en Rhoda. Vijf dagen waarvan twee in het park en enkele lange, stoffige maar mooie ritten door een savanne-landschap. Het park zelf was mooi van landschap, alleen jammer dat de meeste dieren op vakantie waren. Gelukkig waren de leeuwen te lui om te vertrekken en lagen ze op een rots onder een boom te slapen. De voorlaatste dag maakten we nog een wandeling in de streek van de Karamajong, vergezeld door een sliert kinderen, door een glooiend landschap met hier en daar een heuvel met rotsen. Het werd ons al snel duidelijk waar ze bij Walt Disney hun mosterd gehaald hadden bij het maken van The Lion King. Volgende bestemming: West Uganda.

 

Episode 15: Kampala, Murchison Falls, Mbale (Uganda)

Bloggen in een kleine bibliotheek van een medische school in een provinciestadje in Uganda, het is eens iets anders! In een rustgevende ruimte, met boeken en manuals die minstens drie keer zo oud zijn dan ik. Maar even beginnen bij het begin.

Alexandropoulos, Istanbul (net vertrokken voor de rellen), nachtje door, landen op Entebbe, crashen in Entebbe Backpackpackers. Welcome in Uganda! We bekomen in een parkje/botanische tuin en vragen ons af of we wel al dat geld gaan betalen voor die safari's, tijdens een siesta worden we omringd door een troep speelse aapjes. Maar dan is het tijd voor het echte Uganda, met het minibusje naar Kampala, de hoofdstad, met enkele stedenbouwkundige toppertjes: alle busterminals binnen een straal van een kilometer en daartussen de grootste winkelzone. Kortom, ambiance. Het verkeer zit er vaak zo vast dat we er zelfs te voet niet doorgeraken, maar we vinden deze chaos wel tof om door te wandelen en indrukken op te doen.

Daarna onze eerste safari, naar Murchison Falls, drie dagen, met een Game-drive (beestjes kijken uit de auto) en een cruise (beestjes kijken uit de boot). De diertjes zijn zo alom tegenwoordig dat je eerder het gevoel hebt dat je door Plankendael XXL rijdt en niet in de vrije natuur. Dat neemt niet weg dat olifanten, giraffen, buffels, herten, etc. in de natuur begluren wel een keer leuk is. Een ander beestje daar is de Warthog, beter bekend als Pumba uit de Lion King. Zwijntjes die zeer geinteresseerd zijn in het eten van toeristen, ik voel mij toch licht ongemakkelijk als ik word achtervolgd door Pumba als ik een zak eten vastheb. 

En dan hop naar Mbale, huis van de machtige Witte Neger, ook wel Vincent genaamd. Deze sympathieke reus werkt hier, wat voor ons een mooi excuus was om naar Uganda te komen. Deze week is hij nog druk bezig met het implementeren van e-learning platforms, dus doen Fenja en ik hier in de buurt enkele korte tripjes, maar volgende week gaan we met enkele andere mensen een tripje naar het noorden maken.

Episode 14: Kalymnos, Athene, Meteoren

Closing Time part 1. We zitten nu net over de helft van de trip en het eerste gedeelte loopt op zijn laatste beentjes. De twee weken van relatieve luxe op Kalymnos zijn voorbij gevlogen. Nog snel onze palmaresjes spijzen voor de klimbreak van twee maanden. Fenja heeft het voorklimmen van projecten ontdekt, want na haar eerste 7b (toprope), volgde al snel een tweede (deze keer op kop). Ik (Matti) verlaat Kalymnos met gemengde gevoelens over de prestaties: 10 8^e graad routes op 2 weken tijd is tof, maar enkele projecten bleken een maatje te groot en 8a à vue is 3 keer net niet gelukt. Maar ja, het is nu dus tijd voor iets anders! Wel leuk dat er de laatste dagen ook een delegatie van Klimax aanwezig was!

Tien uurtjes varen en we stonden voor het eerst sinds lang terug op het Europese vaste land, nl. Athene. Acropolis, Vlooienmarkt, ruïnes, frappé drinken, … en in de schaduw liggen. Het is hier toch gemakkelijk vijf graden warmer dan op Kalymnos. Verder nog even een stop in de Meteoren en dan richting Alexandropoulos om de auto te droppen. Deze staat nu treurig te wachten op een parking aan de haven. Maar hij is niet helemaal alleen, 24u per dag wordt hij in het oog gehouden! Momenteel wachten we bij een laatste Griekse pint op de nachtbus naar Istanbul. Twee daagjes daar rondpeddelen en hop naar Uganda!

Episode 13: Dalyan, Bodrum, Kalymnos

Na twee weken met veel kou en regen, was het tijd om het (eerste) Turks deel van onze trip stilaan af te ronden en terug naar de (te) warme zon te gaan. Een rit van 700 km bracht ons terug westwaarts langs Antalya tot in Dalyan. Een dagje rijden, 1500 m lager en de hitte is ineens een klets in je gezicht: 15 graden warmer, amper wind en geen wolken. Even het dagritme wat aanpassen, in plaats van wat langer te blijven liggen is het nu vroeg opstaan om de hitte een beetje voor te blijven.

Rond Dalyan zijn er enkele bezienswaardigheden en twee kleine klimsectoren, goed dus om enkele dagen rond te toeren. Rotstombes (tot vlak naast de routes die je klimt), marktjes, modderbaden, revalidatiecentrum voor zeeschildpadden, … We kunnen zelfs weer iets op ons lijstje ‘speciale slaapplekken’ zetten, we vonden een super open plekje in het bos dat ook dienst deed als begraafplaats.

Volgende stop: Bodrum. Zodra we daar arriveerden, wouden we er al terug weg, zo verschrikkelijk druk, toeristisch en duur… dan maar snel de ferry boeken, een fortje bezoeken en de laatste middag in Turkije spenderen op een strandje wat verder, inclusief heel de middag/avond luide foute Turkse popmuziek (al is de term muziek misschien te veel eer…). De morgen erna als eerste auto aan de kaai, en naar bleek ook als enige. De ferry was een boot voor dagtripjes naar Kos, duidelijk niet voorzien voor auto’s. De manoeuvreerkunsten testen vlak naast het water, het is eens iets anders. Hetzelfde verhaal aan de Griekse kant trouwens. Soit, uiteindelijk alles overleeft, inclusief de douane die ons weeral raar bekeken. Nog een Ferry later en we waren in Kalymnos, een eiland van een scheet groot met veel rots. Hier huren we een studio’tje, wat een luxe! En verder veel klimmen natuurlijk, tijd om eens in zware projecten te kruipen! Voor mij (Matti) blijven het voorlopig projecten en is de lijst geklommen routes zeer beperkt, Fenja daarentegen is wel op dreef met als toppunt haar eerste 7b! Ondertussen is ook ons tweede filmpje eindelijk afgeraakt, checken die handel!

 

Episode 12: Aladaglar, Cappadocia bis

Het gaat voorruit, het gaat voorruit! Morgen is het onze laatste dag in Cappadocia en dan zit het verste gedeelte van het auto-deel er al weer op… gelukkig dat we nog op ons gemak een toertje maken op de terugweg. Zoals in de vorige post vermeld, hebben we een beetje tussen Aladaglar en Cappadocia gependeld. Het eerste vooral om te klimmen, het tweede om de armpjes te laten rusten en deze unieke streek te verkennen. Alles bij elkaar zijn we hier een week of twee gebleven.

Aladaglar stond voor vertrek hoog op het verlanglijstje. Hoewel het er super mooi was en het klimmen in de canyon echt de moeite, vertrokken we toch een beetje met een wrang gevoel door enkele tegenslagen. Om te beginnen regen, veel regen, kou, wind, … en de eigenaar van de camping, Recep, was op vakantie in Italië. We konden op zijn onbemande camping blijven, maar 7 euro pp voor bijna wildkamperen vonden we toch net iets te veel. Hij heeft ook bijna de volledige canyon behaakt, mooi werk, maar hij heeft dus ook als enige de informatie van de nieuwe routes. Via een gebuur die de sleutel had, kochten wij dan maar de hopeloos verouderde topo. Wel jammer, aangezien het aantal routes verdriedubbeld is. En ten slotte was er nog de ranger van het nationaal park. Blijkbaar moest je betalen per dag, al vond hij ons pas na een week ofzo (Turkse werkijver zeker?). Hij had ticketjes bij zonder prijs, en noemde prijzen van 60 tot 100 TL. Toen wij niet wouden betalen zonder zijn legitimatie, werd hij bijna agressief… Ambiance! Uiteindelijk bleek het correcte bedrag 14 TL te zijn en hebben ze ons in totaal maar twee keer ‘gevonden’. Los van de minpuntjes hebben we toch nog enkele schitterende klim- en wandeldagen gehad. Enkele multipitch-lijnen spraken alvast tot de verbeelding, maar die zijn voor later op het seizoen.

Capadocia is een klein gebied, waar volgens ons vroeger Hobbits hebben gewoond: versteende paddestoelen, inclusief uitgekapte holen, idyllische akkertjes ervoor. Jammer dat Frodo niet thuis was, hij zou een ring zijn gaan zoeken of zoiets, vreemde uitleg volgens ons... Een zeer gevarieerde streek, met ondergrondse steden, in rots uitgekapte kerkjes en rotspenissen. Vooral de combinatie van die laatste twee kon volgens ons geen toeval zijn. Zeker de moeite waard dus!