Episode 11: Adana, Aladaglar, Cappadocia

Regendag! Joepi, tijd om te schrijven! Een momentje om terug te denken aan al die zon onderweg! Na Geyikbayiri reden we verder door naar het oosten, richting Adana. Om de rit wat te breken en de spiertjes een extra dagje rust te gunnen, werden het twee relaxte dagjes met wat rijden en wat bezoeken, zoals kasteeltjes en de grot van de hemel en die van de hel (en ja hoor, ze hebben ons daar weer laten gaan).

Eerste stop rond Adana: Cakit. Een bergrug die als het ware in twee gesneden is, met beneden een bruine stroom. Een zeer spectaculaire omgeving, met uitgehakt padje en al! Het kan niet op! Dat denken de Turken blijkbaar ook, als ze tijdens de weekends worden losgelaten. Dan stromen de horden hyperactieve Turken toe, struikelend over hun voeten, met hun energie geen blijf wetend en alles fotograferen met de smartphone. Vooral van het concept ‘echo’ zijn ze dan danig onder de indruk, constant zijn ze aan het roepen en brullen. Leuk toch hé! Het viel de eerste klimdagen in de kloof dus niet te ontkennen dat het weekend was… Mijn theorie hierover wordt ondersteund door onze ervaringen met de wegenwerkers. In Turkije wordt er veel geïnvesteerd in nieuwe wegen, dus onderweg komen we veel werven tegen. Op negen van de tien werven is het ofwel thee-pauze, ofwel is er één op zijn gemak aan het schuppen, met de rest van de ploeg als toeschouwer. Dan kan ik mij wel voorstellen dat je na zo’n vijf werkdagen barst van de energie en eens zot wil doen! Oja, verder hebben we ook nog geklommen in Cakit. Een grot met enkele toffe verzurende routes, met aan de zijkant korte boulderroutes. Gezien het gigantische potentieel van deze plek, vonden we vooral die korte routes een beetje lullig en vooral morpho (wat vooral voor Fenja niet leuk was). Nadat ik ook al mijn energie verspild had in enkele projecten (die jammer genoeg projecten blijven), was het tijd om door te gaan.

Stop twee: Anavarza, aan de andere kant van Adana. Midden in de velden, poef, ineens een brok steen. Wanden van 100 m hoog, met ruines op de top! Aanloop: 5 min, grasveldje onder de routes, lange en technische routes, wat wil een mens nog meer? Alleen een slaapplek vinden is wat lastig, aangezien het een historische site is. Als we de eerste nacht al in ons bedje liggen, worden we door de zelfverklaarde sherrif uit ons bed gelicht. We mochten daar niet staan, het is er niet veilig door dronken mensen (?). Vreemde uitleg vonden wij: we zaten in een boerengat, op een weekdag, alcohol is hier super duur… soit, die mens maar gevolgd en in het dorp gaan slapen, praktisch op iemands oprit. De volgende nacht kwamen de bewoners even polshoogte nemen, wij al bang dat ze ons zouden wegsturen, maar ze waren gewoon curieus en bezorgd of we al gegeten hadden.

Om de hitte van de vlaktes te ontlopen, trokken we dan naar Aladaglar, een bergketen 150 km het binnenland in. Schitterende bergen, mooie canyons die je niet ziet tot je er bijna invalt, … enige probleem is het onstabiele weer… Na twee mooie dagen en onze eerste multipitch (6b+, 256m), is het beginnen regenen en niet meer gestopt…. Nu zitten we in de buurt, iets uit de bergen in Cappadocia, een toeristische hotspot met ondergrondse steden, rotskegels met uitgehouwen huisjes, spectaculair landsschap, massa’s luchtballonnen, … Maar meer daarover later, als we alles bezocht hebben en na de regen terug de bergen zijn ingereden.