Epısode 4: Gölpazari

Ahoi beste scheepmaatjes!! Na Geyve zijn wij met onze driemaster doorgevaren naar Gölpazari, een slordige 100 km verder. De zee was rustig, de winden gunstig, dus al snel was deze kaap gerond. Ter plaatse nog een mooi plekje zoeken om aan te meren, dus weeral op ‘de wilden boef’ een landweggetje ingevaren om daar in het zonnetje te gaan lezen (het was immers rustdag). Voor we goed en wel geïnstalleerd zijn, komen er twee klimmers langs, waarvan één Dogan Palut blijkt te zijn. De man die ongeveer 80% van de routes in West-Turkije geboord heeft en we mogen hem volgen naar zijn ‘camping’. Dit blijkt een omgebouwde werfkeet/container te zijn, waar we gebruik van mogen maken. Wel vreemd, we kennen die mens 10 minuten, we krijgen de sleutel van zijn buitenverblijfcontainer en hij springt in de auto want hij moet dringend naar huis… Als het twee dagen later storm op zee is en een hele dag regent, zijn we echter zeer dankbaar voor zijn gastvrijheid. Toch een beetje meer bewegingsruimte.

Het klimgebiedje is weer super en het potentieel enorm: in heel de vallei zit het vol maagdelijke rotsbanden, waarvan er slechts eentje deels behaakt is, al gaat het werk in sneltempo door (Dogan geeft ons een update, het aantal routes t.o.v. de topo is al verdubbeld). Voor de rest is er dus alles wat ons hartje begeert: veel mooie routes, mooie omgeving, … Zelf het naburige dorpje kunnen we van de rotsen zien. Minpuntje is de moskee, al zit er wel ruis op de connectie met Allah (het kan ook aan de kwaliteit van de luidsprekers liggen). De lokale meute zwerfhonden is er echter ook geen fan van, elke keer als Discobar Allah een plaatje oplegt, dan stijgt er door de volledige vallei massaal veel gejank op, alsof het hier vol wolven zit…

Nu is het echter tijd om verder te varen! Oja, nog even voor de statistieken, Fenja heeft haar eerste 7a+’en gedaan!

Schip Ahoi!